این کتاب پژوهشی مردم‌نگارانه درباره جنبش مساجد زنان در مصر است که صبا محمود در دهه ۱۹۹۰ به مطالعة آن پرداخته است. نویسنده با استفاده از چهارچوب نظری که از اندیشمندانی چون فوکو، باتلر، مک‌اینتایر و اسد وام گرفته است، نشان می‌دهد که کردارهای زنان مسلمان عضو این جنبش را نباید تحت مفاهیم و مقولات سکولار و لیبرال چون خودآئینی و دوگانه تبعی یا سرپیچی درک کرد؛ بلکه این زنان برای عاملیت و تحقق سوژگی خود مسیر متفاوتی از رشد اخلاقی را برگزیده‌اند که در آن مفهوم «پارسایی» نقش محوری دارد.

اثر صبا محمود، از جهت انتقاد بنیادینی که به مفروضات اساسی و روش‌شناسی لیبرال در شناخت زنان مسلمان وارد می‌کند، اثری ویژه‌ شناخته می‌شود. او می‌کوشد توجه سایر محققان فمینیست را به این حقیقت جلب کند که هستی و نحوه کنش‌مندی زنان در کشورهای اسلامی پیچیدگی‌ها و ظرافت‌های بسیاری دارد که شناخت آن فقط از دل مطالعة همدلانه ایشان و کشف سنتی که به ایشان شکل می‌‌بخشد ممکن است.