روستایی ایرانی ایمان اولیه‌ای را به ارث می‌بردو معنای دینداری برای او در متن زندگی حراست از موهبت و ودیعه‌ای بود که می‌بایست صحیح و سالم آن را به سرمنزل مقصود می‌رساند. عدول از ایمان اولیه هر سروشکلی که داشت عجیب بود و رخدادی عجیب می‌توانست رکود و سکون این ایمان را به چالش بکشد اما برای ایرانی شهری سال‌های دهه های چهل و پنجاه شمسیو هر چه به سال‌های منتهی به انقلاب ۵۷ نزدیک می‌شویم بیشتر دین و دینداری موقعیتی بود در حال مخاطره و تردید و تهدید که برای انتخاب آن در بطن و متن زندگی روزمره باید دلیلی اقامه می‌شد. شاید رخداد انقلاب اسلامی را بتوان پاسخی بازاندیشانه دانست برای احیای دینداری که در لبه خطر و هجمه مدرنیسم اجتماعی قرار داشت.