هرکس اندکی آشنایی با تلقی شکل‌گرایانه و دیگر روایت‌های مدرنیستی در تاریخ هنر داشته باشد، نیک می‌داند که تلقی نام‌برده، یکی از بی‌شمار تلقی‌های پیش و بعد از خویش است. این تلقی بر بسیاری از باورداشت‌های قبل از خود شوریده و دلایلی بر رد آن‌ها اقامه کرده و خود نیز عموم مبانی و مواضعش در معرض نقد و رد نگرش‌های بعدی قرار گرفته است. چه فراوان ردیه‌هایی که بر نگاه‌های سنتی مطرح ساخته و چه انبوه اشکالاتی که از سوی جریان‌هایی چون پیروان مارکس، روان‌کاوان، زن‌باوران، پدیدارشناسان، وجودگرایان، مکتب انتقادی‌ها، پسامدرنیست‌ها و پسااستعمارگروان بر اصولش گفته نشده و هیچ‌یک را نیز پاسخ درخوری داده نشده است. نقدهایی که بر زیبایی‌شناسی ذهنیت‌گرای کانتی هنر مدرن از سوی هریک از این رویکردها وارد آمده، چیزی نیست که بتوان سالم از زیر آوارش بیرون آمد. پس چه رجحانی برای صدرنشینی‌اش در میان است؟ هیچ‌! به حکم استبدادیِ الحکم لمن غلب و به یمن ارتش قلم‌به‌دستان و رسانه‌بازان غوغاسالار!