یکی از پدیده‌هایی که امروزه در نتیجۀ تحول در تکنولوژی اطلاعات و ارتباطات و گسترش فضای مجازی و همه‌گیری شبکه‌های اجتماعی و کثرت استفاده از انواع مختلف برنامه‌های کاربردی با آن مواجه‌ایم، «کلان‌داده» است. کتاب چارچوب‌بندی کلان‌داده با توجه به تقابل دو گفتمان اتوپیایی و دیستوپیاییِ کلان‌داده نوشته شده است. این کتاب، با هدف فهم عمیق‌ترِ معنای کلان‌داده و تأثیر آن بر جامعه، رویکردی زبان‌شناختی و گفتمانی را در اولویت قرار می‌دهد. نویسنده معتقد است که عباراتی مانند هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، و کلان‌داده، ناشی از چرخۀ تبلیغاتی انتظارات تکنولوژی و پذیرش گستردۀ شیوه‌های محاسباتی و دیجیتالی در جامعۀ امروزی هستند. کتاب استدلال می‌کند که چگونه زبان و استعاره‌ها، واقعیت اجتماعی کلان‌داده را برمی‌سازند و چگونه بازنمایی‌های گفتمانی، سیاست‌ها و اقدامات مربوط به تکنولوژی‌های کلان‌داده را تحت تأثیر قرار می‌دهند.